Eğilemeden geçilmeyen kapılar gibiydi geride bıraktığımız yıl.

Nefeslerimizin toplamı olan yaşamamızda, bu nefeslerin değerini ve ne için tükettiğimizi gördük.

Yaşadığımız dünyaya katkımız ne idi ki? Dünyadan ne bekliyorduk?

Daha yükseğe erebilmek için dibe vurmuşluğu olsun insanlığın…

Gelecek zaman için dileklerde bulunurken,

Sabrımız hayra açılacak kapıların anahtarı olsun.

Yağız yer bereketlensin, ciğerlerimize dolan hava şifa olsun.

Evini kendine zindan görenlerin kuyusu daha derin, ışığı yok.

Şükretmeyen gafiller uyansın, farkındalıkla aydınlansın.

Kahrı kendini yakanların, Güneşin ışığı vursun içlerine.

Mesafelerimiz, ortak dileklerle atan kalplerimizi buluşturamaya engel olmasın,

İnançlarımızı, ümitlerimizi yitirmeden,

Kusuru gören gözlerin perdeleri kalksın,

Hayır konuşmayan diller, gönül alsın.

Umutlarımız tomurcuklansın.

Kolaya, keyfe, tüketmeye değil,

Rızaya talip olarak,

Yanılmış olmaktan değil, görmemekten korkarak,

Her ne varsa alemde, hepsine “aşk olsun” aşla dolsun…