Neyin sesinin duyulması için, içinin dağlanması gerekirmiş de,

hakikatten uzak olanlar onun sesinden faydalanamazmış…

Biz çoktan yanmışız, anâsır-ı erbaa bunu hissetmiş.

Hava koklamış, su dokunmuş, toprak anlamış, ateş dile gelmiş.

Yanmışız lakin aydınlanamamışız.

Her şeyi çok bildiğimizi sandıkça cehaletimiz artmış.

Anlamadan anlaşılmayı, dinlemeden dinlenmeyi talep etmişiz.

Sağır kulaklarımız, göremeyen gözlerimizle kendimizden uzaklaşmışız.

Bize ışık veren Güneş’e düşman olmuşuz.

Hep “ötekini” suçlamışız… “Benden olanı” ayrı görmüşüz.

Görmemizi istemişler, bölmeyi istemişler.

Halbuki “Bir olmadan diri olunmazmış”

“Bölünürsek yok olurmuşuz”

Asıl ateş içimizdeymiş meğer,

Nefislerimizle tutuşmuş, alevler perde olmuş.

Pişmanlık ve gözyaşı yoksa o ateşi ne söndürürmüş?