HANGİ DÜNYA, NİÇİN ABSÜRD?

Diye soruyordu Cemil Meriç 1963 tarihli mektubunda.

Sene 2026 olmuşken yine aynı sıfatla tanımlanmaya layık, bilginin yanılgılardan boğulduğu, çocuk aç gözlülüğüyle nimetlerin kopyalandığı aynı DÜNYA’da…

Neden mi hala karanlıktayız?

Hele de tercihlerimiz, haklarımız pek çokken, görünür kılınan sayısız tercihten birinde yol alırken…

Devamında C. Meriç “Ecdat bu dünya bizim değil demedi. Bu dünyayı has bahçesi haline getirmeye çalıştı” der.  Halihazırda çoğunluğun olduğu yere aidiyetini yitirmesiyle “has bahçe” hayali de titreyen ve sönmek üzere olan bir mum misali.

Konforu uğruna yalanlarla kuşatılmayı umursamayan dünyalıklarla, sudaki aksine görmeden aşık aydınlarıyla, samimiyetten uzak, davası olmayan köküyle irtibatı kopuk kurumlarıyla, sağı duymayan, solu görmeyen bugünün, idrakten mahrum yarınki meyvelerine hangi has bahçeyi bırakabilirdik!

İşte tam da bu karanlıkta yol uzun, lakin yolun sonundaki ışık da dünden kalma bir masal gibi dinlenirken, dünya öküzün boynuzunda olsa ne, balığın üstünde olsa ne…

Nefesimiz sadece ah ü zara yetecek kadarken, “vardan da öte varı hatırlayıp, “Bütün   burudetleri sevginin ateşinde eritmeyi” haklı kabul edenler çoğalsın…