İşimiz gereği sosyal medyayı sıkça kullanıyoruz. Gelişmeleri takip ederken, ister istemez gerekli-gereksiz pek çok bilgiye ve videoya da maruz kalıyoruz.
Tam da böyle bir anda karşıma bir video çıktı. Başlığı iddialıydı: “Çernobil patlama anı videosu yayınlandı.” Büyük bir merakla izledim. Güvenlik kamerası görüntüleriydi. Patlamalar, yangınlar, panik… Üstelik köşede 1986 tarihi yer alıyordu. İnsan ister istemez, tarihin en büyük felaketlerinden birine tanıklık ettiğini düşünüyordu.

Video bitti. Aşağı doğru kaydırırken küçük bir not dikkatimi çekti: “Video yapay zeka tarafından oluşturulmuştur.”
O an yaşadığım hayal kırıklığını tarif etmeye gerek yok. Gerçek sandığım her şey bir anda hayal ürünü çıktı. Kandırılmışlık hissiyle sinirlenmemek elde değil.

Oysa yapay zeka, doğru kullanıldığında büyük bir nimet. Bilgiye ulaşmayı kolaylaştıran, analizi güçlendiren ciddi bir fırsat. Ancak art niyet devreye girdiğinde, işin rengi tamamen değişiyor.

Bu düşüncelerle boğuşurken, bu kez daha tanıdık bir isimle ilgili olduğu iddia edilen bir video karşıma çıktı. Özçelik-İş Sendikası Genel Başkanı Sayın Yunus Değirmenci’ye ait olduğu öne sürülen güvenlik kamerası görüntüleri…
Videoda, Değirmenci olduğu iddia edilen bir kişinin bir kadınla diyaloğu ve yan yana oturduğu anlar yer alıyordu.

Bu görüntülerin yapay zeka ürünü olup olmadığına girmeyeceğim. Gerçek de olabilir, olmayabilir de. Ama bir kişiye bu şekilde kara çalmak, çamur atmak, hangi anlayışa sığar, asıl mesele bu.

Sayın Değirmenci ile bu konuda görüşmek mümkün olmadı ama kendisinin yakın çevresine videonun sahte olduğunu söylediği duyumlarını aldım.

Tüm bu görüntülerden sonra insan ister istemez, “Vay arkadaş, ne Yunus Değirmenci’ymiş” demeden edemiyor!

Değirmenci’yi koltuktan indirmek için bugüne kadar yapmadıkları kalmadı.
Önce hırsızlık ve yolsuzluk iddialarıyla adını lekelemeye çalıştılar.
Ancak iddia edilen ne varsa, yargı önünde tek tek çürüdü. İftiracıların hayalleri ve planları boşa çıktı.

Buna rağmen, sendika içinde tekerine çomak sokulan bir grubun; mahkeme salonlarında, sandıklarda yaşadığı tüm yenilgilere rağmen vazgeçmediğini görüyoruz.
Genel başkanlık seçimine yaklaşık altı ay kala, bu kez bambaşka bir plan devreye sokulmuş gibi duruyor. Sandıkta bükemedikleri bileği, mahkemede mahkûm edemedikleri zihniyeti, şimdi bel altı yöntemlerle hedef alıyorlar.

Anlaşılan o ki, Yunus Değirmenci’yi indirmek için her yol mübah görülüyor.
Ancak şunu hatırlatmakta fayda var: Bu yol çıkmaz sokaktır.

Karabük’te ve sendika genelinde yapılan çalışmaları az çok bilen herkes bilir; Değirmenci bu tür ahlak dışı saldırılara pabuç bırakacak bir isim değildir. Özçelik-İş teşkilatını tanıyanlar da bilir ki, bu teşkilat böyle saldırılar karşısında genel başkanını yalnız bırakmaz.

Her saldırıdan güçlenerek çıkan, her iftiradan sonra teşkilatını daha da toparlayan bir yapıyı yıkmak kolay değildir. Çünkü Yunus Değirmenci’nin arkasında yaklaşık 50 bin üye ve yüzlerce kişilik bir teşkilat vardır.
Karşı tarafın elinde ise yalnızca çaresizlikten beslenen iftiralar kalmıştır.

Gerçekler iftirayı, doğrular yalanı er ya da geç yener.
Yunus Değirmenci, bir videoya yenilmeyecek kadar büyüktür. Bu büyüklük makamdan değil, temsil ettiği teşkilattan ve üyelerinden gelmektedir. Bel altı videolarla ancak kendilerini kandırır, kendi vicdanlarını oyalayabilirler.

Olayın bir de şu boyutu var: Bu tür iftira içerikli videolar, işçinin gündeminde değildir. İşçi cebine girene bakar. Aldığı zamma, hakkının korunup korunmadığına bakar.
Yunus Değirmenci işçinin hakkını savunmuş mu, ona bakar.

Kısacası, sendikada koltuk hayali kuranlar, videolarla değil; samimiyetle, ahlakla ve yaptıklarıyla işçiyi ikna edebilir.
Videolarla işçi ikna olmaz.

Son söz:
Bence bu videoyu servis edenler, az önce bahsettiğim Çernobil videosu tarzı işler yapsınlar.
En azından onlar daha inandırıcı oluyor.